الآباء و الامّهات . فقال : إنّه كان نبىّ فيما كان قبلكم يقال له « دانيال » و إنّه أعطى صاحب معبر « 1 » رغيفا لكى يعبر به فرمى صاحب المعبر بالرغيف و قال : ما اصنع بالرغيف هذا الخبز عندنا قد يداس بالأرجل فلمّا رآى دانيال ذلك منه رفع يده الى السماء و قال : اللّهمّ أكرم الخبز فقد رأيت يا ربّ ما صنع هذا العبد و ما قال ، قال فأوحى اللّه عزّ و جلّ إلى السماء أن تحبس الغيث و أوحى اللّه إلى الأرض ان كوني طبقا كالفخّار قال : فلم يمطر شىء حتّى أنّه بلغ من أمرهم أنّ بعضهم اكل بعضا فلما بلغ منهم ما اراد اللّه عزّ و جلّ من ذلك قالت امرأة لأخرى و لهما ولدان : يا فلانة تعالي حتى نأكل أنا و أنت اليوم و لدي فإذا جعنا غدا أكلنا ولدك ، قالت لها : نعم فأكلتاه فلمّا أن جاعتا من بعد راودت الأخرى على أكل ولدها فامتنعت عليها فقالت لها بينى و بينك نبىّ اللّه فاختصما الى دانيال عليه السّلام فقال لهما : قد بلغ الامر الى ما أرى ؟ قالتا له : نعم يا نبىّ اللّه و أشدّ قال : فرفع يده الى السّماء فقال : اللهمّ عد علينا بفضلك و فضل رحمتك و لا تعاقب الأطفال و من فيه بذنب صاحب المعبر و أضرابه لنعمتك ، فقال : فامر اللّه تبارك و تعالى الى السّماء ان امطرى على الأرض و امر الأرض ان انبتى لخلقى ما فاتهم من خيرك فانّى قد رحمتهم بالطفل الصغير . « 2 » [ مسعده از امام صادق عليه السّلام نقل كرده كه روزى حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : نان را گرامى داريد كه كار كردند در آن آنچه در ميان عرش تا زمين است و آنچه در زمين از مخلوقات خدا است تا نان به عمل آمده است . سپس به گروهى كه دور آن حضرت بودند فرمود : مىخواهيد حديثى براى شما نقل كنم ؟ گفتند : بلى ، يا رسول اللّه ! پدران و مادران فداى تو باد . آنگاه حضرت فرمود : پيش از روزگار شما پيامبرى بود كه او را دانيال مىگفتند . او يك گردهء نان به كشتيبانى داد تا او را از رودخانه‌اى بگذراند . آن صاحب كشتى نان را انداخت و گفت : من نان تو را مىخواهم چه كار ، نان فراوان در زير و دست و پاىها ريخته است و پامال مىشود ( و هيچ ارزشى نزد ما ندارد ) . چون دانيال اين برخورد او را ديد دست به سوى آسمان برداشت و گفت : بارالها ! نان را گرامى دار ، پروردگار ديدى كه اين مرد با نان چه كرد و در حقّ نان چه بر زبان جارى ساخت ! پس حقّ تعالى به آسمان وحى نمود كه : باران را از آنان بازدار و به زمين وحى كرد كه :

--> ( 1 ) - المعبر بكسر الميم ما يعبر عليه من سفينة او قنطرة . ( 2 ) - بحار الانوار 14 / 377 ، باب 25 ، قصص ارميا و دانيال و عزير .